Soep van de Week

In de Azijnbode stond een illustratie van Jip van den Toorn, wier talenten overduidelijk op een ander gebied liggen dan tekenen. We zien Oranje-supporters juichen in een stadion, terwijl hun handen geketend zijn. Zoals altijd duikt er in de huisvlijt van Jip ook nu weer 1 persoon van kleur op (man/vrouw/X), en dat is steevast een betrouwbare beschaafde goeierik die wijze dingen roept. Nooit eens een Kempi maar altijd het type Franc Weerwind, hij die ook wel Franc Weereenkind wordt genoemd. Ik wist overigens niet dat deze volslagen incompetente D66-jobhopper (nu al het pleonasme van het jaar) nog leefde, maar gisteren dook hij warempel op als burgemeester: ‘Heel Terneuzen huilt om dit verschrikkelijke ongeval’.

Tussen Jippie's juichende Oranje-supporters staat een token black person die heel erg op Weerwind lijkt (het zal toch niet dat homewrecker Jip behalve met Gijs Groenteman en Pieter Klok en Teun van der Keuken ook met wakaman Franc…) en als alleen hij geketend zou zijn geweest, was dat een duidelijke verwijzing geweest naar het schokkende bericht in de Halsemabode dat Nederland niet slechts 600.000 Afrikanen tot slaaf had gemaakt maar maar liefst 6 miljoen, een mooi rond getal. Maar ook de witmensen zijn geketend, en in eerste instantie dacht ik aan een soort publieke boetedoening voor de slavernij en als ludiek protest tegen Trump, de baarlijke duivel van Jip en de Volkskrant. In de Verenigde Staten zien je wel eens dat oom agent de schoenen poetst van een George Floyd-achtige, en ik zag eens foto’s van een groepje roomblanke activisten die aan elkaar geketend, als een chain gang, door het stof kruipen en gegeseld worden door een zwarte slavendrijver. 

De overtekeningen van Jip - perfect geduid door Michiel Lieuwma in zijn potkast Boze Geesten - zijn altijd ambigu (dank, Michiel) en ik sloeg aan het interpreteren. Misschien zijn de handen van de supporters geketend door de verregaande kommersie van dit WK en kunnen ze daarom niet voluit juichen. 

Op het veld telde ik 16 pikzwarte figuurtjes die op mieren leken. Het zou natuurlijk zo kunnen zijn dat Jip geen verstand van voetbal heeft of wellicht lijdt het goede mens aan dyscalculie. Of zijn het 16 piepkleine huispersoontjes van kleur, die als moderne slaven in een colosseum moeten opdraven? Maar daarmee doet Jip de roomblanke ploegen van Japan, Tsjechië, Japan, Zuid-Korea, Iran, Irak, Saudi-Arabië, Qatar en Oezbekistan ernstig tekort. Hoe het ook zij: ik heb geen zin meer in dit WK na de "tekening" van Jip, en ik was er eigenlijk al klaar mee na dat gedoe van haar Teuntje van de Keuken, de volmaakte promiscue narcist met zijn gebitslopende slaafvrije chocola en zijn mislukte boycot van het "Trump-WK".

Soep van de Week in het Stamcafé

Ik las de brisante rant van collega Mosterd over de Syrische geweldsgolf die Nederland overspoelt en dacht: "Hoe kan het toch dat progressief Nederland ziende blind en horende doof blijft voor de gruwelijke feiten?" De Syrische vluchteling (of wat daar voor doorgaat), is door de media en de politiek consequent gepresenteerd als een uiterst rendabele superimmigrant die perfect gedijt in het nieuwe Nederland. Vooruit, Syrië was minder primitief dan Afghanistan of Somalistan, maar dat kwam grotendeels door de christenen die voor de burgeroorlog meer dan 10 procent van de bevolking vormden maar inmiddels gedecimeerd zijn, al dan niet door het mohammedaanse kromzwaard.

Studenten Arabisch aan de Universiteit van Amsterdam waren altijd heel lyrisch over Syrië, dat net als Egypte als de bakermat van de oriëntaalse cultuur werd beschouwd. Voor mij waren Damascus en Aleppo vooral een soort Efteling, waarin het goed toeven was qua Wein, Weib und Gesang zolang je maar geen grapjes maakte over Hafez Al Assad. Overigens was ik het meestal eens met mijn kompaan Ferdinand Smit, een topdiplomaat die de jongste Nederlandse ambassadeur ooit zou worden, ware het niet dat hij met twee vrienden gruwelijk werd afgeslacht in de Sahara. Smit was door Buitenlandse Zaken uitgeleend aan de VN en was lang de buurman van Yasser Arafat in Gaza. De arabist vond dat er prima te onderhandelen was met Hafez Al Assad en dat werd hem vaak niet in dank afgenomen in Den Haag.

Tijdens mijn correspondentschap in Beiroet, viel het mij vooral op hoe wreed het Syrische bezettingsleger was. De Libanezen waren doodsbang voor de Syrische soldaten met een IQ lager dan hun schoenmaat (hun hersens pasten op een theelepeltje): meedogenloze rovende, verkrachtende en moordende boerenkinkels van het type dat we nu regelmatig zien stralen in Opsporing Verzocht: de exotische nobele wilde waar de zingende huisvrouwtjes in Apeldoorn en andere GroenLinkse voldioten een natte voeg van krijgen.

De feiten die Mosterd opsomt zijn ijzingwekkend: "Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen. Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen, en goh… hadden we daar iets aan kunnen doen?"

Soep van de Week in het StamCafé

Ieder jaar worden er in het kader van het mohammedaanse slachtfeest wereldwijd ongeveer 50 miljoen schapen, geiten, runderen en kamelen aan Allah geofferd, een bloederig ritueel à la manière du Prophète. Ik vind dat offer ietwat overdreven en zou een paar hilarische grappen kunnen maken over de onverzadigbare eetlust van de Hemelse Pottenbakker, maar ik volsta met de tegeltjeswijsheid die bekend is geworden door onder anderen Christopher Hitchens: blasphemy is a victimless crime.

6 procent van de Nederlandse bevolking is mohammedaan, maar als ik de media mag geloven doet heel Nederland mee aan het vrolijke slachtfeest (en niet te vergeten aan de ramadan). De krantjes van de Belgen, Eenvandaag, het Jeugdjournaal en het Grote Mensen Journaal in Makkelijk Taal staan ieder jaar weer in de rij om te brullen dat het een jofel, hip, spiritueel feest is, vergelijkbaar met het hindoestaanse holi hagwa (het festival van de kleuren).

Dhimmi Halsema (ik schrijf nooit Halalsema, want dat bekt gewoon niet lekker) feliciteerde de vijfde colonne van Wokum uiteraard met met het jaarlijkse bloedbad, en Annabel Nanninga twiette: Burgemeester Halsema van GroenLinks-clowntown Amsterdam waar vleesreclames verboden zijn, wenst moslims een fijn slachtfeest. Maar natuurlijk.

De afzichtelijke veganisten van Groen in Vlaanderstan lieten zich ooit fotograferen met een enorm spandoek met de tekst Fijne Offerfeest, en dat leidde tot hilarische reacties vanwege de taalfout.

Soep van de Week - dit keer niet als StamCafé

Kent u die uitdrukking: A conservative is a liberal who has been mugged? Hij wordt toegeschreven aan George F. Will en Irving Kristol maakte daarvan: “A neoconservative is a liberal who has been mugged by reality.” Afgelopen weekeinde werd ik een soort van gemugged, op de hoek van de Nieuwe Binnenweg en de Westersingel, de kenners weten dan dat ik het over Rotterdam heb. Ik was in kennelijke staat en waggelde naar mijn slaapadres in de Breitnerstraat. Omdat ik waggelde werd ik dientengevolge ingesloten door een paar jongeren, die vervolgens opzichtig tegen mij aan botsten. Zigeuners spuiten in zo’n geval ketchup op je kleding en gaan dan die vlek opzichtig wegpoetsen. Vervolgens ben je je portefeuille en wat dies meer zij kwijt. Ik zag die bekende truc ooit eens in Rome, een jaar of vijftig geleden. Toen ik Brussel - Eurabia aan het schrijven was, werd ik bij de Munt belaagd door een Oostblokker die ineens over mijn spijkerbroek begon te wrijven, en zei dat het prachtige stof was en dat hij die broek wilde hebben. De goede man was beslist geen homofiel, want hij had gouden tanden en dat is bepaald niet des homo’s. Ik was nuchter, ik heb nog nooit een portemonnee gehad, en ik heb ook nog nooit met een polshorloge rondgelopen, zelfs niet met zo’n spuuglelijk gratis klokkie van Time Magazine of van Boek en Plaat, of iets in die geest. Ik had een prop geld diep in mijn broekzak, dus Koko kon er sowieso niet bij, maar brutaal vond ik het wel en ik bromde dat hij beter scharen kon gaan slijpen of een geit op een ton kon laten dansen.

Soep van de Week, tevens Stamcafé

Het wemelde deze week weer van de knotsgekke berichten in de krantjes van de Belg. Deze noodkreet op de voorpagina van Trouw spande de kroon qua krankzinnigheid: "Extreme hitte, regen en droogte vormen een gevaar voor de democratie. Verkiezingen komen wereldwijd steeds meer onder druk te staan door extreme weersomstandigheden, zeggen wetenschappers. Regeringen moeten hier beter op anticiperen. Zonder verkiezingen is er geen regering en geen democratie."

Inmiddels heeft Trouw nog maar een handjevol abonnees, voor het merendeel gefossiliseerde geïsoleerde bewoners van wierden in Groningen die in hun wanen nog steeds op de ARP stemmen. Je zal maar redacteur van Trouw zijn en dagelijks aan deze levende doden moeten prediken dat Allah en zijn profeet toffer zijn dan de Heere God der Heirscharen en zijn Enige Zoon, dat Israël de antichrist is, dat vrouwen met een zware stem, een adamsappel, een dikke piemel en een balzak ook door Allah zijn geschapen, en dat een AZC - bomvol kleptomane hitsige mohammedaanse knullen uit Somalië, Gambia, Syrië, Afghanistan en Somalië - naast je wierd een culturele verrijking en een geschenk uit de hemel is, en dat je ze met koffie en cake moet belonen als ze aan de deur komen om je sieraden en je bankpasje in bewaring te nemen.

Ik hoor al jaren dat DPG Trouw wil liquideren of laten fuseren met de Volkskrant want het krantje is op sterven na dood.

Soep van de week in het StamCafé

Mijn uitgeverij Ezo Wolf, bekend van GeenStijl en bekend van 4 nominaties voor de Pim Fortuyn Prijs en ik waren voor dit weekeinde uitgenodigd om acte de présence geven te geven op de 22ste editie van de Anarchistische Boekenbeurs Gent.  Het verbaasde mij niet, want ik noem mijzelf in interviews regelmatig een overtuigd anarcho-liberaal (terwijl ik geen idee heb wat dat precies inhoudt). Het bekt gewoon lekker en het past precies in mijn Selbstdarstellung en kennelijk volgt het politbureau van de Anarchistische Boekenbeurs mij alleen op Bluesky, waar ik mij profileer als een extreem-linkse palliepijper. 

De lezer mag gerust weten dat ik een politieke windvaan ben en een rasopportunist. Als ik tijdens WO II (World War Eleven zoals de Somalische Einstein Ilhan Omar het noemt) had moeten kiezen tussen de Duitsers en het verzet, koos ik voor de club met het beste eten, met de meeste drank, met de mooiste kleren en met een groot aanbod van lekkere wijven. Ik bedoel maar. En ik was natuurlijk vrijwilliger geweest tijdens de Spaanse burgeroorlog bij de club met de beste paella, de beste chorizo, de beste sangria, de grootse voorraad Licor 43 en de lekkerste flamencodanseressen. 

“I am an antichrist, I am an anarchist…” brulde ik mee met Johnny Rotten tijdens het eerste optreden van de Sex Pistols in Nederland, in Paradiso in 1977.  Ik bezocht later ook concerten van Crass en dat waren pas echte anarchisten (gympikken zogezegd, de Pistols waren meer Mavo 3 en LEAO.) Crass bedoelde anarchisme niet als chaos, maar als afwijzing van staat, kerk, kapitalisme, en pleitte voor zelforganisatie en collectieve actie. Verder was Crass fel anti-oorlog en anti-geweld als politiek middel en dat combineerden ze met anti-nucleair protest, feminisme, anti-consumptie en anti-militarisme.

Soep van de Week

Het schokkende relaas over mijn vruchtbaarheidsperikelen, naar aanleiding van de door de systeemmedia verspreide hoax dat Lidewij de Vos zwanger zou zijn van mij, sloeg in als een bom en voor het eerst kreeg ik het gevoel onderdeel te zijn van een warme en hechte familie. Heel eventjes werd ik niet overladen door spot en hoon in de mancave van het roze leger der reaguurders, maar kreeg ik zelfs van mijn grootste criticasters warme steunbetuigingen. Het was een lange getuigenis, maar uit respect schreef geen enkel bijdehandje deze keer ‘Too Long Didn’t Read’. TLDR is de ultieme schoffering voor een hardwerkende broodschrijver als ik. Soms maak ik me weleens zorgen over de algemene ontwikkeling en de culturele bagage van reaguurders die een willekeurige tekst van Nijntje al te gecompliceerd vinden. Ik ben altijd uren bezig met de spanningsboog, maar dat wordt zelden door ze opgemerkt. 

Enfin, deze keer wist ik de lezers met de korte aandachtsspanne te boeien met mijn zaadverhaal en dat zorgde voor een eureka-beleving, want ineens wist ik het: ik ga alleen nog maar over mijn eigen droevige leven schrijven, want dat slaat aan bij de mannen: Gedeelde smart is bovendien halve smart. 

Een nieuw hilarisch verhaal over mijn vruchteloos geruk in de spermapotjes van de fertiliteitskliniek van het AMC zou misschien wederom goed scoren, maar hoeveel zaadverhalen trekt de gemiddelde reaguurder?

Soep van de Week in het StamCafé

En toen was ik helemaal klaar met de zogenaamde social media. Op X maakte ik een onschuldig grapje over Lidewij de Vos - ze kondigde aan dat ze in blijde verwachting was en ik identificeerde mij als de gelukkige dader, met een romantische foto als bewijs -  en het riool begon te kolken en te schuimen dat het een aard had. Tweeps op X, skeeps op Bluesky en Facebook-vrienden waren woedend omdat ik mij vleselijk had geëncanailleerd met het boegbeeld van het extreemrechtse Forum voor Democratie en weer anderen vonden het juist verschrikkelijk voor moeder en kind: “Je zal dat zwijn van een Van Amerongen maar als echtgenoot en vader hebben." 

Mijn levensmotto is dat ik lach om niet te huilen, en zelfs in een onschuldig en best wel geestig grapje over Lidewij de Vos zit onbeschrijfelijk veel pijn en verdriet. Ik ben namelijk onvruchtbaar en dat is het grote drama in mijn leven. Want ooit koesterde ik de wens om leuke zonen te hebben waarmee ik kon voetballen in het park en bier mee kon drinken en om misschien zelfs een jointje mee te roken, ook al haat ik softdrugs. 

Het zit zo: ik was een jaar of twintig toen ik van een goede vriend hoorde dat hij regelmatig naar de spermabank in Amsterdam ging om zijn kwakje doneren. Hij ontving 25 gulden per geslaagde ejaculatie en in die tijd van de harde gulden was dat een enorm bedrag. Nooit vergeet ik die meewarige laborant. Ik heb met tranen in mijn ogen gevraagd of ik nog eventjes afscheid mocht nemen van mijn afgekeurde zaadjes onder de microscoop. Die hadden allemaal gebroken staartjes en ze waren gescheurd, het was een soort mongolenorkest in wording, mocht het mij toch gelukt zijn om mij op miraculeuze wijze voort te planten. Maar ik ben dus geen Douwe Bob die alleen maar naar een meisje hoeft te kijken en dan is ze al zwanger. Ik zag Douwe - vroeger zette men zo’n gedrocht in een kooi op de kermis neer - bij Jinek, die hem enorm woest en geil knuffelde toen hij de studio binnen waggelde en hem vervolgens feliciteerde met de drie kinderen die hij bij drie vrouwen had verwekt op dezelfde braderie in Delfzijl. Tot zover het feministische gehalte van La Jinek. De enige reden dat deze inktvlek op pootjes bij Jinek zat, was omdat hij “anti-zionistisch” is, en uiteraard tegen Trump. En niet vanwege zijn stomme liedjes. In Amerika heb je ongeveer een miljoen van deze non-descripte fletse singersongwriters, al dan niet met een drugsprobleem, maar in Nederland is schraalhans keukenmeester en komen dit soort arbeidsvitaminenmuzikantjes boven drijven.

Soep van de Week in het StamCafé

[Liveblog oorlog Iran hier], [Liveblog Lale Gül vs Dennis Schouten hier]

Er wordt veel gekankerd op de NPO en op de publieke omroep maar ik koester warme herinneringen aan een paar epische naaktscènes die mijn tragische jeugd op de Veluwe verlichtten. Sapperdefapfap! Daar ben en blijf ik de vaderlandse treurbuis eeuwig dankbaar voor. Ik kom hier zo op terug, maar eerst naar de orde en de waan van de dag. Studio Ego, de nieuwe pageturner van vriend van de show Mark Koster, sloeg in als een bom en de goede man was de afgelopen dagen niet van de beeldbuis en uit de diverse krantjes te slaan. 

Ik deed maar al te graag mee aan deze hype en sprak Mark voor de deftige en gezaghebbende HP/De Tijd. Het interview staat achter een betaalmuur, dus daarom hier gratis een fijne kwoot: “Mensen die al twintig jaar op dezelfde plek zitten en daar niet meer weg te krijgen zijn. En hoe kleiner het systeem wordt, hoe groter het zich voordoet. Een beetje zoals het Romeinse Rijk in verval: de realiteit krimpt, maar de pretentie groeit. Mijn indruk is dan ook: de publieke omroep is een systeem dat eigenlijk al dood is, maar dat zelf nog niet doorheeft. Een kip zonder kop die nog even doorrent. Een parallelle wereld die blijft voortbestaan, terwijl de rest al lang is veranderd. En toch gaat er elk jaar weer een miljard naartoe. Dan denk ik wel eens: geef ze anderhalf miljard, maar hef de boel op. Maar dat zullen ze nooit doen, daarvoor is het systeem te gesloten. Te bang om zichzelf op te heffen. Kijk naar iemand als Ronald Plasterk — die genoot er zichtbaar van om met een omroep verbonden te zijn. Dat geeft status. Een eigen platform, een eigen stem.“ 

Eén passage uit het boek blijft onbelicht, en wel het huiveringwekkende relaas van zijn ontmoeting met Frederieke Leeflang. De voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep probeert hem op gluiperige wijze - geheel passend bij de NPO-cultuur - een #metoo aan zijn broek te smeren.

Soep van de Week in het Stamcafé

[Liveblog Iran hier]

Op 20 mei gaat eindelijk Het Hart van Amsterdam in première, het magnum opus van Roy Dames en Arnold-Jan Scheer waar zij bijna een halve eeuw aan werkten. We kijken even naar de heerlijke trailer met de ouderwetse penose van de Zeedijk. Leefden Frits van de Wereld en Zwarte Joop nog maar! Gelukkig is Henk de Vries, de eigenaar van de Bulldog, nog wel onder ons en hij zit dan ook prominent in de film.

Roy Dames en Arnold-Jan Scheer begonnen begin jaren tachtig met het Hart van Amsterdam en de film is de afgelopen week eindelijk afgemonteerd en is vanaf 21 mei in talloze bioscopen te zien.

Dames is ‘s lands bekendste en beruchtste documentairemaker. Hij volgde Lau en Tiny in zijn serie Nooddorp en de legendarische “kersemus” werd 8 miljoen keer bekeken.

Het grote publiek is dol op de man, die als geen ander de zelfkant van het leven filmt, of het nu over hoeren gaat, vrouwenhandel, alcoholisten, nog meer alcoholisten, junks, bizarre seks, de sekspolitie van Den haag, Marokkaantjes, illegale vluchtelingen, homo’s in het leger, Joden, terminale patiënten, TBS’ers, de zaak Vaatstra, de bokser Rudi Lubbers, die ooit tegen Mohammed Ali bokste maar in Portugal werd gearresteerd met een paar honderd kilo hasjiesj en sujetten als Frank Masmeijer en Emile Ratelband.